شمارهٔ ۱۷۶

غم هجوم آورده می دانم که زارم می کشد

وین غم دیگر که دور از روی یارم می کشد

می کشد صد بار هر ساعت من بد روز را

من نمی دانم که روزی چند بارم می کشد

گریه کن بر حسرت و درد من ای ابر بهار

کاینچنین فصلی غم آن گلعذارم می کشد

شب هلاکم می کند اندیشه غم های روز

روز فکر محنت شب های تارم می کشد

گفته خواهد کشت وحشی را به صد بیداد زود

دیر می آید مگر از انتظارم می کشد