بخش ۱۴۳ - در بیان آنکه بسیاران بصورت اولیا برآمده‌اند و گفتار اولیا را آموخته و در حقیقت رهزن‌اند . هرکه تمییز دارد بایشان سر فرود نیاورد، و ولی را از عدو بشناسد، چنانکه صراف زر صافی را از قلب تمییز میکند، اگرچه در صورت بهم میمانند که المؤمن کیس ممیز و در تقریر آنکه اولیا بهر صورت که خواهند مصور شوند

در تو تمییز اگر بود برهی

دل خود را بهر خسی ندهی

قلبها را جدا کنی از زر

شبه را کی خری بنرخ گهر

راستی راز کژ چو بشناسی

تو زهر نابکار نهراسی

ترست از حق بود نه از شیطان

چون عیانت شود سر پنهان

ناظر ج مله کارها گردی

هم ز گرمی رهی هم از سردی

چون ترا گردد آن عنایت یار

می نبینی بجز خدا بر کار

خلق د ا نی که آلت اویند

در پی امر او همیپویند

تخته را چونکه راست خوانی تو