شمارهٔ ۱۰۷

عمری ست کز جگر مژه خوناب می خورد

این ریشه را ببین ز کجا آب می خورد

چشم تو را به دامن ابرو هرآنکه دید

گفتا که مست باده به محراب می خورد

خال سیه به کنج لب شکرین تست

یا هندویی که شیره عناب می خورد

دل در شکنج زلف تو چون طفل بندباز

گاهی رود به حلقه و گه تاب می خورد

ریزد عرق هرآنچه ز پیشانی فقیر

سرمایه دار جای می ناب می خورد

غافل مشو که داس دهاقین خون جگر

روزی رسد که بر سر ارباب می خورد

دارم عجب که با همه امتحان هنوز

ملت فریب لیدر و احزاب می خورد

با مشت فرخی شکند گرچه پشت خصم

اما همیشه سیلی از احباب می خورد