شمارهٔ ۱۶۶

ز خودآرایی تن جامه جان چاک می خواهم

ز خون افشانی دل دیده را نمناک می خواهم

دل از خونسردی نوباوگان کاوه پرخون شد

شقاوت پیشه ای خونریز چون ضحاک می خواهم

چو از بالا نشستن آبرومندی نشد حاصل

نشیمن با گدای هم نشین خاک می خواهم

در این بازی که طرح نو نماید رفع ناپاکی

حریف کهنه کار پاکباز پاک می خواهم

رود از بس پی صید غزالان این دل وحشی

به گیسوی تو او را بسته فتراک می خواهم

قفس از شش جهت شد تنگ در این خاکدان بر دل

پری شایسته پرواز نه افلاک می خواهم