تکه ۱ - ابیات پراکنده از رباعیات

چون نیست شدی هست ببودی صنما

چون خاک شدی پاک شدی لاجرما

وای ای مردم داد ز عالم برخاست

جرم او کند و عذر مرا باید خواست

مرغی به سر کوه نشست و برخاست

بنگر که از آن کوه چه افزود و چه کاست

بی غم دل کی ست تا بدان مالم دست

بی غم دل زنگیان شوریده مست

جز درد دل از نظاره خوبان چیست

آن را که دو دست و کیسه از سیم تهی ست

فاساختن و خوی خوش و صفرا هیچ

تا عشق میان ما بماند بی هیچ

آن را که کلاه سر بباید زد و برد

زان ست که او بزرگ را دارد خرد

آن جا که مرا با تو همی هست دیدار

آن جا روم و روی کنم در دیوار

تا با تو تویی تو را بدین حرف چه کار

کین آب حیات ست ز آدم بیزار

گر من به ختن ز یار وادارم دست

با ورد و نسا و طوس یار من بس