شمارهٔ ۹ - جام جهان بین

زد ابر دگرباره به گلزار خیم را

گسترد ابر فوق چمن ظل کرم را

چون صیرفیان ریخت ز بس درهم و دینار

برد از دل مفلس غم دینار و درم را

از فر و بها ساحت گلزار نک امروز

بس طعنه که راند همه دم باغ ارم را

در باغ کنون بلبل و گل از در الفت

گویند بهم شرح دل افکاری هم را

گل جشن طرب چید دگر باره به بستان

گردید قرین باز همی عیش و نعم را

ابنای زمان نیز پی عشرت و شادی

یکسوی نهادند همه محنت و غم را

صحرای ختن هست تو گویی ره گلشن

از بس که ببخشد اثر نافه شمم را

از نغمه زیر و بم مرغان خوش آهنگ

بنواخته هر سو بنگر ساز و نغم را

شمشاد نگه کن که چه فرخنده و شادان