شمارهٔ ۱۴ - جنت کوی او

زلف دلدار من ای سلسله ها گشته اسیرت

هر شکن دام دلی چند ز برنا و ز پیرت

گر تو همخوابه آهوی تتاری ز چه دایم

طوع طوق آمده همچون دل ما گردن شیرت

نیستی صبح که هم تیره بود روی و روانت

نیستی شام که همسایه بود مهر منیرت

مشک نابی و ز بن گشته عیان معدن سیمت

ظلماتی و ببر گشته روان جدول شیرت

عضو عضو تن عشاق تو را تابع جنبش

دست جبریل مگر با گل دل کرده خمیرت

اژدهایی و به گنج گهرت آمده مسکن

بی سبب نیست که مایل شده دل های فقیرت

شامگاهی و به خورشید منیر است مکانت

ور کمان دار نیی از چه ز مژگان شده تیرت

شد قرارت به دل آتش سوزنده عارض