شمارهٔ ۲۰ - عدالت جاوید

دیده ام دوش غزالی و دلم با غزل است

چه غزالی که غزل خوان ز پی شیردل است

از کف و ساعد و ساق آن بت سیمین اندام

غیرت دلبر فرخار و بتان چگل است

دل و دین می کندم هندوی خالش یغما

چه کنم شعبده باز آیت مکر و حیل است

سبب سختی میثاق دل مهجورم

سستی عهد مدام بت پیمان گسل است

آنچه غنج است و دلال است همه زآن طرف است

وآنچه عجز است و نیاز است همه زین قبل است

همه کس طالب سیم اند به غیر از دل من

که ز اشک بصرم سیم به جیب و بغل است

گر تماشای شجر لیلی ماراست هوس

بید مجنونم و از گریه مرا پا به گل است

کامم از هجر تو گر تلخ شود چون حنظل

به خیال لب لعل تو چو جام عسل است