شمارهٔ ۵۱ - آب حیات

ای صنم نازنین ناز تو بر جان دل

و ای بت مهر آفرین کفر تو ایمان دل

درد غمت در درون دم به دم ار شد فزون

بوده و باشد کنون درد تو درمان دل

از قبل عاشقان جان و دل است ارمغان

وز طرف دلبران عشوه جانان دل

آنکه دل و دین ربود تا لب خندان گشود

کرد روان رود رود دیده گریان دل

فصل بهار ای نگار سوی گلستان گذار

کرده صغار و کبار روی تو بستان دل

هرچه کنم بیشتر ناله ندارد اثر

گوش تو ای مه مگر نشنود افغان دل

از قبل ما نیاز و ز طرف توست ناز

ای به رخت گشته باز مردم چشمان دل

هرکه بود در جهان زنده به آب است و نان

مهر توأم آب جان روی توام نان دل

تیغ زنی گر کم است زخم تو چون مرهم است