شمارهٔ ۵۷ - درسوگ همسر خود

فلک جمعیتم بر هم زند خواهد پریشانم

نمی داند من از زلف بتی آشفته سامانم

پری زادی که با خود رام کردم با هزار افسون

هنوزش سیر نادیدم که شد از دیده پنهانم

عجب شمع فروزانی اجل خاموش کرد از من

که تاریک است بی نور جمال او شبستانم

خرامان گلبنی از من ز پا افکند دست دی

که با شمشاد قدش رشک بستان بود ایوانم

ز روبه به بازی این گردون غزالم را ربود آخر

بخوابم کرد چون خرگوش اگر چه شیر غژمانم

تبه بادا دل گردون که سامانم بزد بر هم

سیه بادا رخ انجم که ویران کرد بنیانم

گمانم بود کاین گردون به من دارد سر یاری

ندانستم که او آخر کند با خاک یکسانم