شمارهٔ ۶۶ - دل ایمن

چرا ایمن نباشد دل چرا ساکن نگردد جان

که دل شد منزل دلبر که جان شد مسکن جانان

از آن در عرصه جانباختن سرگشته دارم دل

که دل باشد مرا چون گوی و آمد طره اش چوگان

مرا لعل لبش بر درد درمان است و می گوید

برو عیسی دمی جو تا کند درد تو را درمان

لب جان پرورش می بینم و می سوزم این طرفه

که آمد ناگهانم برق خرمن چشمه حیوان

ز آشوب قدش از پا فتادم دوحه هستی

ز خورشید رخش روزم سیه شد چون شب هجران

اگر شب تا سحر یا روز تا شب دور از آن ماهم

ولی جان می کند چون توسن اندر کوی او جولان

از آنم سر به دامان است و بر چشم آستین دارم

که بوسد آستینش دست و بر پایش فتد دامان