شمارهٔ ۷۰ - ارمغان

آوخ که شد ز تیر غمت قامتم کمان

رحمی کن ای جوان به من زار ناتوان

آن دل که گم شد از من مسکین بکوی تو

نک یافتم به حلقه زلف تواش نشان

از دل خموش آتش عشقت نمی شود

گر صد هزار چشمه ز چشمم شود روان

سازم هدف به ناوک پیکان ناز تو

باشد اگر بهر سر مویم هزار جان

سرو چمن ز پا فتد از شرم قامتت

تو سرو قامت ار گذری سوی بوستان

پیکان چشم مست تو از درع جان گذشت

بیمار کس شنیده در آفاق شق کمان

از روز وصل کوته و شام دراز هجر

گه بر لب است الحذرم گاه الامان

دارای دهر مهدی قایم که از نخست

روحی مجسم است ابر پیکر جهان

ای آنکه هر صباح و مسا از ره شرف