شمارهٔ ۸۶ - خسرو خوبان

مرا کی صبح روشن زا یک امشب در کنار استی

چه کارم ز این سپس با صبح و شام روزگار استی

چه طرف از بوستان و از بهارم هست از ایراک

تو سیمین تن به از هر بوستان و هر بهار استی

بنازم چشم مستت را که از مستی و مخموری

بلای خاطر صاحبدلان هوشیار استی

مرا از آن خمارین چشم و میگون لعل و شیرین لب

شراب و شربتی درجام و چشمی پرخمار استی

بگونه طره افکندی و کردی تیره گون روزم

چگونه گونه نخراشم که اینم روزگار استی

تو را چشم و مرا دل هر دو بیمارند و این طرفه

دل بیمار من چشم تو را بیماردار استی

صف آرایی ز مژگان کرد چشمت از پی قتلم

بلی خود عادت ترکان همیشه کارزار استی

بود تا از گزند دیده نظارگان ایمن

به رویت خال مشکین چون سپند اندر شرار استی