شمارهٔ ۷۶

تو را با لعل خندان آفریدند

مرا با چشم گریان آفریدند

تو را آن زلف و رخ دادند و ما را

پس آن گه کفر و ایمان آفریدند

چنان از صنع چشمت مست گشتند

که زلفت را پریشان آفریدند

درآن آشفته سامانی چو زلفت

مرا آشفته سامان آفریدند

چو جسم نازکت را نقش بستند

ز عکس نقش او جان آفریدند

اگر حیران ابرویت نبودند

مرا بهر چه حیران آفریدند

دلم را ترکش پیکان ستودند

پس آن پیکان مژگان آفریدند

بدخش طلعت و لعل تو دیدند

که لعل اندر بدخشان آفریدند

اگر دادند ما را درد افسر

لبان یار درمان آفریدند