بخش ۸ - آمدن حر به خدمت امام و توبه نمودن و پذیرفتن حضرت توبه ی آن سعادتمند را

چو گفت این درفش دلیری فراخت

بزد اسب و زی لشگر شاه تاخت

پیاده شد و ریخت ازدیده آب

به گوهر بیامود شه را رکاب

بدو گفت کای عرش فرشت رهت

ایا شیر گردون سگ درگهت

یکی بنده از خواجه بگریخته

بیامد به خاک آبرو ریخته

گنه کرده زشتی بیاراسته

ستم برخداوند خود خواسته

پذیری اگر پوزش اوبه مهر

کله گوشه ساید به هفتم سپهر

به خود بد سگالیدم ای شهریار

زکوفه چو ایدر شدم رهسپار

ندانستم ای دارو دادگر

که این لشگر کشن پرخاشخور

بدینسان همی با تو جنگ آورند

به کین تو رخ بی درنگ آورند