شمارهٔ ۱

بیار آن چه دل ما به یکدگر کشدا

به سر کش آن چه بلا و الم به سر کشدا

غلام ساقی خو یشم که بامداد پگاه

مرا ز مشرق خم آفتاب برکشدا

چو تیغ باده برآهیجم از میان قدح

زمانه باید تا پیش من سپر کشدا

چه زر و سیم و چه خاشاک پیش من آن روز

که از میانه سیماب آب زر کشدا

خوش است مستی و آن روزگار بی خبری

که چرخ غاشیه مرد بی خبر کشدا

در نشست من آن گه گشاده تر باشد

که مست گردم و ساقی مرا به در کشدا

اگر به ساغر دریا هزار باده کشم

هنوز همت من ساغر دگر کشدا