بخش ۱۴ - معارضه حکیم و لئیمی که صورت این چون سیرت آن آراسته بود و صورت آن چو سیرت این ناپیراسته

حکیمی نه بر صورت دلپسند

ز سرمایه حسن نابهره مند

ز حد تناسب برون پیکرش

به هم ناملایم ز پا تا سرش

قدی راست چون همت سفله پست

رخی همچو زلف بتان پر شکست

ز آسیب لنگی ش پا پر خلل

ز نیروی گیراییش دست شل

ز قوت تهی حقه مشت او

به فرمان او نی یک انگشت او

فضولی بدو گفت دور از قبول

که ای طبع دانا ز شکلت ملول

بدین شکل ناخوش ز حکمت ملاف

ندیده کس از تیره گل آب صاف

هر آن میوه کش نیست خوش رنگ و بوی

ز شیرینی طعم او دست شوی

به چشم عنایت مشو ناظرش

که عنوان باطن بود ظاهرش

بخندید از آن هرزه گویی حکیم

بدو گفت کای هرزه گوی سلیم

ز من این هنر بس که جان کاستم

به نقش حقایق دل آراستم