بخش ۲۹ - خردنامه اسقلینوس

خرد جمله لب شد زمین بوس را

زمین بوسی اسقلینوس را

حکیمی که چون لب به حکمت گشاد

ز طبع گهربارش این نکته زاد

که ای غرقه نعمت ایزدی

گرفتار کفران ز نابخردی

ببین نعمت و شکر نعمت بگوی

ببین زلت و دل ز زلت بشوی

ز شکر است نعمت فزایش پذیر

اگر مرد راهی ره شکر گیر

مبادا رود پای نعمت ز جای

فروبندش از رشته شکر پای

عبادتگران خدا ناشناس

چو گردنده گاوند گرد خراس

که هر چند خالی ز گردش نزیست

نمی داند آن گردش از بهر چیست

به صد وایه محتاج جان کاستن

به از حاجت از ناکسان خواستن

به خواهش ازیشان مریز آبروی

مدار آبرو را کم از آب جوی

نه زر ده به گستاخ فاجر نه زور

مددگاری او مکن در فجور