بخش ۵۶ - داستان وفات اسکندر و ندبه حکیمان بر وی

سکندر چو زد از وصیت نفس

ز عالم نصیبش همان بود و بس

شد انفاس او با وصیت تمام

به ملک دگر تافت عزمش زمام

برفت او و ما هم بخواهیم رفت

چه بی غم چه با غم بخواهیم رفت

درین کاخ دلکش نماند کسی

رود عاقبت گرچه ماند بسی

متاعی به از عمر جاوید نیست

ولی آن درین عالم امید نیست

در او زیرکی عمر جاوید یافت

که زنده ازو امید تافت

چو اسپهبدان بی سکندر شدند

جدا زو چو تن های بی سر شدند

فتادند در جیب جان کرده چاک

چو تن های سر رفته در خون و خاک

بکردند آنچه اهل ماتم کنند

که بدرود شاهان عالم کنند

ز جامه کبودان زمین می نمود

به چشم کواکب چو چرخ کبود

صدای نفیر از فلک برگذشت

زهاب سرشک از سمک درگذشت