شمارهٔ ۱۲

دلا چندم بریزی خون ز دیده شرم دار آخر

تو نیز ای دیده خوابی کن مراد دل بر آر آخر

منم یا رب که جانان را ز ساعد بوسه می چینم

دعای صبحدم دیدی که چون آمد به کار آخر

مراد دنییٖ و عقبیٖ به من بخشید روزی بخش

به گوشم قول چنگ اولی به دستم زلف یار آخر

چو باد از خرمن دونان ربودن خوشه ای تا چند

ز همت توشه ای بردار و خود تخمی بکار آخر

نگارستان چین دانم نخواهد شد سرایت لیک

به نوک کلک رنگ آمیز نقشی می نگار آخر

دلا در ملک شبخیزی گر از اندوه نگریزی

دم صبحت بشارتها بیارد ز آن دیار آخر

بتی چون ماه زانو زد میی چون لعل پیش آورد

تو گویی تایبم حافظ ز ساقی شرم دار آخر