شمارهٔ ۸۹۹

چشم امیدوار به ره برنهاده ایم

گوش نیازمند به در برگشاده ایم

پیش خیال روی تو کز چشم ما نرفت

چون مخلصان به پای ادب ایستاده ایم

مهر تو از مبادی فطرت نهاده اند

در جان ما و جان به وفای تو داده ایم

یک جرعه داده اند به ما ز اول و هنوز

لایعقل از تجرع آن جام باده ایم

دیوانه وار در پی زنجیر زلف تو

زنجیرسان چو زلف تو بر هم فتاده ایم

شیر وفا مکیده ز پستان وحدتیم

آری مگر ز مریم دوشیزه زاده ایم

نه نه نزاریا نکنی با یراق عشق

دعوی که ما هنوز درین ره پیاده ایم