شمارهٔ ۹۰۳

گر به قلاشی و رندی در جهان افسانه ایم

باش گوای خواجه باری ثابت و مردانه ایم

وقت وقتی بی محابا گر در آتش می رویم

با گلستان خلیل الله ز یک کاشانه ایم

گوشه چون عنقا و آتش چون سمندر والسلام

نه چو مرغ خانگی محتاج آب و دانه ایم

عاقلان را طاقت نور ظهور عشق نیست

کشف بر ما می کند دانی چرا دیوانه ایم

حاضران وقت و مأموران امر مطلقیم

تا نپنداری که از آن آشنا بیگانه ایم

در نگنجد آفتاب آن جا که خلوت گاه ماست

گرچه با شمع شب ستانش کم از پروانه ایم

دیگران با نسیه خرسندند و ما با نقد وقت

دیگران از دوست محجوب اند و ما هم خانه ایم

دابه الارض ار جهان بر هم زند شاید که ما

چون نزاری حالیا ساکن درین کاشانه ایم

عیب ما در بار ما بینند ره گم کردگان

حاش لله زیر بار هرزه ی ایشان نه ایم

از خراباتی چه آید جز خرابی پس زما

هیچ معموری نیاید تا درین ویرانه ایم