شمارهٔ ۹۷۷

ای آرزوی چشمم روی تو باز دیدن

محمود را چه خوش تر روی ایاز دیدن

تلخ است زندگانی بی یاد عیش شیرین

جان کندن است خود را بی دل نواز دیدن

بخت ستیزه کارم تن می دهد به خواری

خود را نمی تواند در عز و ناز دیدن

دشمن به طعنه گوید کز دوست می شکیبد

در وی به صدق باید نه بر مجاز دیدن

کوته نظر ندارد بر باطنم وقوفی

هر دیده را نباشد قدر به راز دیدن

آن را که از رقیبش خالی دمی ندیدم

روزی شود میسر بی احتراز دیدن

آیا بود که چشمم بر منظر دل افتد

ای دولت آخر این در تا کی فراز دیدن

نه دل بنه نزاری بر جان که در چنین غم

تو زنده کی بمانی تا وقت باز دیدن