غزل شمارهٔ ۱۲۹

ازین ده رنگ تر یاری نپندارم که دارد کس

وزین بی نورتر کاری نپندارم که دارد کس

نماند از رشته جانم بجز یک تار خون آلود

ازین باریک تر تاری نپندارم که دارد کس

مرا زلف گره گیرش گره بر دل زند عمدا

ازین بدتر گره کاری نپندارم که دارد کس

دهم در من یزید دل دو گیتی را به یک مویش

ازینسان روز بازاری نپندارم که دارد کس

نسیم صبح جانم را ودیعت آورد بویش

ازین به تحفه در باری نپندارم که دارد کس

اگر در زیر هر سنگی چو خاقانی سری بینی

ازین برتر سخن باری نپندارم که دارد کس