بخش ۱۵ - حکایت

آن شنیدی که بود پنبه زنی

مفلس و قلتبانش خواند زنی

گفتش ای زن مرا به نادانی

مفلس و قلتبان چرا خوانی

چه بود جرم من چو باشم من

مفلس از چرخ و قلتبان از زن

زیرکی را که دل نخواهد رنج

عافیت کنج به قناعت گنج

هرکه این کنج و گنج بگذارد

کس از او او ز کس نیازارد

زانکه در دهر سگ پرستانند

راست چون موش آفت نانند

صدهزاران فتوح در یکدم

به بر آید ز آدم و عالم

بی دل و دین ازین خداوندی

به خدای ار تو هیچ بربندی

دور شو زین جهان که آن تو نیست

چه بوی آن او که آن تو نیست