شمارهٔ ۱۳۷ - در مدح ملک تمغاج خان

مرا خدای بمدح خدایگان گفتن

توانگری سخن داد تا توان گفتن

اگر توانگر زرو درم شوم چه عجب

هم از مناقب و مدح خدایگان گفتن

کجا توانگری من بود ز در سخن

کجا توان سخن از گنج شایگان گفتن

بمدح شاه سخندان بر احتراز بوم

ززحف و حشو و ز ایطا و شایگان گفتن

درین جهان بجز از علم غیب علمی نیست

که او نداند و نتوانش غیبدان گفتن

غذای شاه سخندان ز مدح شاه بود

که راست برگ تبرک غذای جان گفتن

زبان بشرکت دل مدح پادشا گوید

ز دل تفکر مدح است و از زبان گفتن

بود نسیم گل کامگار در نفسم

بگاه مدح شهنشاه کامران گفتن

شه مظفر تمغاج خان که از ملکان

ورا توان ملک افراسیاب خان گفتن

وراست لایق جمشید ملک روی زمین

از او توان بنمودار داستان گفتن