شمارهٔ ۲ - در هجاء ملیح و مدح سیف الدین بن شمس الدین

ملیح مغ بچه را در طعام خوان هجا

سزد که ملح زیارت کنم که هست سزا

ملیح تر شود آن زن فروش و گر نشود

همین که هست بس است آن گدا ابن گدا

دهد ملیح ز منکوحه ملیحه خویش

نشان ممحله خوان شهری و غربا

پی تبرک هر کس بدو زند انگشت

نداند این ز کجا آمد آن دگر ز کجا

ز زن به مزدی منکر شود ملیحک و هست

هزار حمدان با دو هزار خایه گدا

شراب پر خورد و مست خسبد و خیزد

گهی رباب کسی را و گه کسی او را

جمال مستندان سر پل است باصل

به یک پدر نه مسلمان به صد پدر ترسا

تبار خود را آتش پرستی آموزد

بدان رسوم کز اجداد دید و از آبا

به حرمت می چونان که موبدش فرمود