شمارهٔ ۳۱ - مرا عشقت بنامیزد بدان سان پرورید ای جان

چو زآب روی تو ریش چو آتش بردمید ای جان

به خاک پای تو کان باد بوقم آرمید ای جان

ز رویم روی را درکش نهان کن ریش زیر کش

چو بتوان ریش خود خوش خوش بدو مشتی کشید ای جان

فروغ آتش ریشت چنان شعله زند گه گه

که پندارم به دوزخ بر نخواهی بر نوید ای جان

یخ پرورده شد عشقت به سردی زآتش ریشت

ترا آتش فروزان شد مرا یخ پرورید ای جان

همه روی چو ایمان را به ریش آتشکده کردی

سزای روی خود کردی چنان کز تو سزید ای جان

نه بینم روی تو زین پس نه مانند تو دیگر کس

کزان ریش چو بند خس به چشمم خس خلید ای جان

سواری در بیابانی ز تو پرسید ره کوره

ز بیم سرخ منجوقش ترا ریش بردمید ای جان

ز ریشت گرچه منجورم نگویم کان به من

به ن تو که بتوانیم خود را ن درید ای جان

نه جان تست کمتر کن بر آرو سر بکن از تن

خدا انگشت با ناخن به حکمت آفرید ای جان