غزل شمارهٔ ۴۷۰

بیا ای یار و بر اغیار می خند

بنوش این جام و با خمار می خند

یکی ایمان گزید و دیگری کفر

تو مؤمن باش و با کفار می خند

یکی با تو نعم گوید یکی لا

تو با اقرار و با انکار می خند

چو دنیا نیست مأوای حکومت

دلا بر ریش دنیادار می خند

زبان بربند و خامش باش در عشق

مشو بی زار و بر آزاد می خند

بیا چون نعمت الله ناظر حق

ببین دیدار و بر دیدار می خند