غزل شمارهٔ ۴۹۲

حاصلم از دین و دنیا او بود

این چنین خوش حاصلی نیکو بود

در دو آیینه یکی چون رو نمود

دو نماید آن یکی نی دو بود

صوفیانه جامه را شوییم پاک

کار ما پیوسته شست وشو بود

جام می در دوره می گردد مدام

خوش بود آن دم که همدم او بود

آینه گرچه دو رو باشد ولی

در دو رویش روی او یک رو بود

یک سر مویی نمی یابی از او

تا حجاب تو سر یک مو بود

سید ما از عرب پیدا شده

شاه ترکستان برش هندو بود