غزل شمارهٔ ۱۱۴۴

ماییم که مظهر صفاتیم

سر حلقه عارفان ذاتیم

سیاح ولایت قدیمیم

هم ساکن خطه جهاتیم

باقی به بقای ذات عشقیم

ایمن ز حیات و از مماتیم

داننده سر حرف گوییم

پرگار وجود کایناتیم

خضریم که رهنمای خلقیم

پرورده چشمه حیاتیم

او بحر محیط ما چو موجیم

او نیشکر است و ما نباتیم

ما بنده سیدیم از جان

بیزار ز لات و از مناتیم