شمارهٔ ۱۰

هر لحظه سیل دیده به خون می کشد مرا

سودای گیسویت به جنون می کشد مرا

گر به وعده های دل خلافت کشد رواست

سوی سراب سوز درون می کشد مرا

تا عشق در درون دل من قرار یافت

از کارگاه عقل برون می کشد مرا

من از کمند زلف تو ام بر حذر روان

چشمت به ساحری و فسون می کشد مرا

ای شاهدی گذر ز فسون خرد که یار

در حلقه جنون به فنون می کشد مرا