غزل شمارهٔ ۱۶۴۴
صائبخیال آب مرا در سراب ها انداخت
امید گنج مرا در خراب ها انداخت
اگرچه عشق ندارد ز من فسرده تری
توان به سینه گرمم کباب ها انداخت
به زیر بار غمی عشق او کشید مرا
که کوه را به کمر پیچ و تاب ها انداخت
اگرچه شکوه من از حساب بیرون بود
به یک نگاه ز هم آن حساب ها انداخت
ز چشم شور مکافات مزد خواهد یافت
ستمگری که نمک در شراب ها انداخت
اگر ادب نکند آه را عنانداری
توان ز چهره مطلب نقاب ها انداخت
مکن شتاب برای شکفتگی زنهار
که برق را ز نفس این شتاب ها انداخت
اگر ستاره من سوخت عشق عالمسوز
ز داغ در جگرم آفتاب ها انداخت
شد از غرور عبادت زبان عذر خموش
مرا به راه خطا این صواب ها انداخت
هنوز لاله رخ من زنی سواران بود
که در قلمرو دل انقلاب ها انداخت
نداشت کار کسی با سپند من صایب
مرا ز بزم برون اضطراب ها انداخت