غزل شمارهٔ ۱۶۵۸

حضور دل نبود با عبادتی که مراست

تمام سجده سهوست طاعتی که مراست

نفس چگونه برآید ز سینه ام بی آه

ز عمر رفته به غفلت ندامتی که مراست

ز رستخیز نباشد گناهکاران را

ز خود حسابی در دل قیامتی که مراست

اگر به قدر سفر فکر توشه باید کرد

نفس چگونه کند راست فرصتی که مراست

ز داغ گمشده فرزند جانگداز ترست

ز فوت وقت به دل داغ حسرتی که مراست

مرا به عالم بالا دلیل خواهد شد

ازین جهان فرومایه وحشتی که مراست

به دل ز خاک گرانسنگ نیست قارون را

ز خاکدان جهان گرد کلفتی که مراست

به هیچ دشمن خونخوار بیجگر را نیست

به دوستان زبانی عداوتی که مراست

ز آسیای گرانسنگ دانه را نبود

ز سیر و دور فلک ها شکایتی که مراست

به هیچ حسن گلوسوز نیست عاشق را

به داغهای جگرسوز الفتی که مراست