غزل شمارهٔ ۱۷۵۴

رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده است

که قفل بر دهن بسته هیچ کس نزده است

دل رمیده به تکلیف برنمی گردد

صلا به مرغ قفس جسته هیچ کس نزده است

گشاده روی شو از حادثات ایمن باش

که سنگ بر در نابسته هیچ کس نزده است

دهان پسته ز رشک لب تو پرخون است

وگرنه بر دهن پسته هیچ کس نزده است

دل مرا ز خم زلف او رهایی نیست

بدر ز کوچه بن بسته هیچ کس نزده است

به غیر من که گره می زنم به تار سرشک

گره به رشته نگسسته هیچ کس نزده است

به قلب آتش سوزان به اتفاق سپند

به غیر صایب دلخسته هیچ کس نزده است