غزل شمارهٔ ۲۰۲۸
صائباین آهوی رمیده ز مردم نگاه کیست
این فتنه پیشخدمت چشم سیاه کیست
با شمع آفتاب چه می جوید آسمان
شب تا به روز دیده اجم به راه کیست
در آتش است نعل مه نو ز آفتاب
تا نعل آفتاب در آتش ز ماه کیست
بیش است از پیاله خورشید این شراب
مستانه جلوه های فلک از نگاه کیست
تخم امید روی زمین را گرفته است
تا روی گرم برق نصیب گیاه کیست
شور قیامت از دل مرغان بلند شد
تا شاخ گل نمونه طرف کلاه کیست
گردون به گرد دیده ما می کند طواف
تا این سیاه خانه شبستان ماه کیست
خود را نکرد جمع فلک با هزار چشم
خرمن به باد داده برق نگاه کیست
ای کوه طور گردن دعوی مکن بلند
آخر دل شکسته ما جلوه گاه کیست
معمور شد ز لطف تو هر ملک دل که بود
صایب خراب کرده چشم سیاه کیست