غزل شمارهٔ ۴۵۷۱

من نمی آیم به هوش از پند بیهوشم گذار

بحر من ساحل نخواهد گشت در جوشم گذار

گفتگوی توبه می ریزد نمک در ساغرم

پنبه بردار از سر مینا و در گوشم گذار

از خمار می گرانی می کند سر بر تنم

تا سبک گردم سبوی باده بر دوشم گذار

کرده ام قالب تهی از اشتیاقت عمرهاست

قامت چون شمع در محراب آغوشم گذار

گر به هوشیاری حجاب حسن مانع می شود

در سرمستی سری یک بار بر دوشم گذار

شرح شبهای دراز هجر از زلف است بیش

پنبه ای بر لب از آن صبح بنا گوشم گذار

می چکد چون شمع صایب آتش از گفتار من

صرفه در گویایی من نیست خاموشم گذار