غزل شمارهٔ ۴۶۳۳

می شود از درد و داغ عشق دل ها دیده ور

در بهاران می شود از لاله صحرا دیده ور

نیست غیر از داغ درمانی دل افسرده را

کز شرار شوخ گردد سنگ خارا دیده ور

آنچنان کز دیدن خورشید آب آید به چشم

از تماشای تو می گردد تماشا دیده ور

از نظربازان کمال حسن افزون می شود

کز حباب شوخ گردد روی دریا دیده ور

همچو نرگس بسته چشم آید برون فردا ز خاک

هرکه از غفلت نگردیده ست اینجا دیده ور

دیده روشن نمی ماند چو سوزن بر زمین

سر برآرد از گریبان مسیحا دیده ور

داشتم امید آزادی ز خط غافل که حسن

گردد از هر حلقه ای در صید دل ها دیده ور

می کند اهل بصیرت راهرو را سوز عشق

در ره تفسیده می گردد کف پا دیده ور

دیده امیدواران خانه روشن می کند

تا ز یوسف گشت یعقوب و زلیخا دیده ور

نور بینش بود در صحرای امکان توتیا

ذره ها را کرد مهر عالم آرا دیده ور

دیده شب زنده داران را ز ظلمت باک نیست

روز روشن شمع خاموش است و شب ها دیده ور

نیست در آهن دلان اکسیر صحبت را اثر

سوزن ناقص نشد از قرب عیسی دیده ور

از جواهر سرمه خال تو اکنون روشن است

پیش از این گر بود دل ها از سویدا دیده ور

وقت آن گل پیرهن خوش کز نسیم مرحمت

کرد در پیرانه سر یعقوب ما را دیده ور

دوربینان پیش پای خویش نتوانند دید

نیست مرد آخرت در کار دنیا دیده ور

آنچنان کز روزن و جام است روشن خانه ها

می شود صایب به قدر داغ دل ها دیده ور