غزل شمارهٔ ۴۷۲۹

ای زلف سرکش تو ز بالا کشیده تر

مژگان و چشم شوخ تو از هم رمیده تر

از من مپوش چهره که فردوس تازه روی

شبنم نداشته است ز من پاک دیده تر

حیرانی جمال تو شد انجمن فروز

سیماب را ز آینه کرد آرمیده تر

عاشق چگونه در نظر آرد ترا که هست

سر تا به پای حسن تو از هم رمیده تر

هرچند آفتاب به هر کوچه ای دوید

رسوایی من است به عالم دویده تر

عاشق کسی بود که چو بی اختیار شد

دارد عنان شرم و ادب را کشیده تر

زنهار پا ز عالم حیرت برون منه

کآنجاست آسمان ز زمین آرمیده تر

زندان به روزگار شود دل نشین و ما

هر روز می شویم ز دنیا گزیده تر

شاخ از ثمر خم و بی حاصلی فزود

هرچند بیشتر قد ما شد خمیده تر

در کام مار دم زده انگشت مارگیر

هرگز نبوده است ز من دل گزیده تر

صایب مقام دام بود خاک های نرم

پرهیز کن ز هر که بود آرمیده تر