غزل شمارهٔ ۶۸۹۴
صائبروی زمین به زلف معنبر گرفته ای
با این سپه چه ملک محقر گرفته ای
چشم ستمگر تو کجا مردمی کجا
بادام تلخ را چه به شکر گرفته ای
حیف آیدت به قیمت دل خاک اگر دهی
چون گل پی فریب به کف زر گرفته ای
خورشید را به حلقه فتراک بسته ای
امروز چون شکاری لاغر گرفته ای
در آب و آتشم مفکن روز بازخواست
چون در ازل ز خاک مرا برگرفته ای
آتش ز نغمه توام ای نی به جان فتاد
این چاشنی ز لعل که دیگر گرفته ای
لوح مزار دشمن بیهوده گو شود
این سایه ای که از سر ما برگرفته ای
صایب تو از کجا روش مولوی کجا
چون پرده حیا ز میان برگرفته ای