غزل شمارهٔ ۶۹۱۶

ای دل مرا به عالم امکان چه می بری

دیوانه را به حلقه طفلان چه می بری

چون شکر این فشار که من خورده ام بس است

بار دگر مرا به نیستان چه می بری

دلهای بی غمان چمن می شود کباب

این بی دماغ را به گلستان چه می بری

چون اشک می دود به رخ شمع بی حجاب

پروانه مرا به شبستان چه می بری

از عشق بدعت است تمنای خونبها

ای خودفروش عرض شهیدان چه می بری

از دست رعشه دار گشادی نمی شود

دیوان دل به زلف پریشان چه می بری

این دزدها تمام شریکند با عسس

پیش فلک شکایت دونان چه می بری

شیر روان ز مایه زمین گیر می شود

هشیار را به مجلس مستان چه می بری

دل را به خاکبازی طفلانه باختی

از شهر ارمغان به بیابان چه می بری

صایب وداع بخت سیه کار خویش کن

این سرمه را به خاک صفاهان چه می بری