غزل شمارهٔ ۶۹۳۹

تسکین دل به زلف پریشان چه می کنی

این شعله را خموش به دامان چه می کنی

هر ذره ای سپند رخ آتشین توست

ای آفتاب روی نگهبان چه می کنی

یوسف حریف سیلی اخوان نمی شود

ای ساده لوح گل به گریبان چه می کنی

در خاک نرم نخل هوس ریشه می کند

چندین ملایمت به نگهبان چه می کنی

مصر از فروغ روی تو آتش گرفته است

خود را نهفته در چه کنعان چه می کنی

روی ترا به خون شهیدان چه حاجت است

از لاله زیب کان بدخشان چه می کنی

آیینه پیش رو نه و سیر بهشت کن

با این رخ شکفته گلستان چه می کنی

این مصرع بلند ز خاطر نمی رود

ای سروناز این همه جولان چه می کنی

دل نیست گوهری که ز کف رایگان دهند

انگشت خویش زخمی دندان چه می کنی

صایب ز آب خضر نکرده است کس زیان

با تیغ او مضایقه جان چه می کنی