شمارهٔ ۱۳ - همچنین

به سر کوی تو با حال تباه آمده ایم

ز پی دعوی عشق تو گواه آمده ایم

همچو سیاره به دنباله ماه آمده ایم

ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده ایم

از بد حادثه اینجا به پناه آمده ایم

قلم صنع چه سرمشق جمال تو نوشت

سکه زد صیرفی حسن تو در دیر و کنشت

به سوی دیدن باغ رخت ای جور سرشت

سبزه خط تو دیدیم و ز بستان بهشت

به طلبکاری آن مهر گیاه آمده ایم

هوس گندم خال لبت ای عیسی دم

رونق منزل ما را به جنان زد برهم

بار کردیم سوی ملک جهان با آدم

رهرو منزل عشقیم وز سر حد عدم

تا باقلیم وجود این همه راه آمده ایم

ای قدت فتنه دل خنده تو رهزن دین

سرو گلزار وفا ماه ختا غیرت چین

پرده شرم ز رخسار بر انداز و ببین

با چنین گنج که شد خازن و روح الامین

به گدایی به در خانه شاه آمده ایم

بیجهت نیست که ابروی کجت از چپ و راست

چو مه نو بر اهل نظر انگشت نماست

حل این مسیله از مصحف رویت پیداست

لنگر حلم تو ای کشتی توفیق کجاست

که در این بحر کرم عرق گناه آمده ایم

خلق از عاقل ودیوانه و مست و هشیار

به کمانخانه ابروی تو گردید دچار

تا شوند از نظر مرحمتت برخوردار

آبرو می رود ای ابر خطاپوش بیار

که به دیوان عمل نامه سیاه آمده ایم

زاهدا دعوی ز هدار کنی از بهر خدا

بده از صیقل اخلاق دل خویش صفا

تا چو صامت نشوی شیفته روی و ریا

حافظ این خرفه پشمینه بینداز که ما

از پی قافله با آتش و آه آمده ایم