۱۱۳- مناجات
صفی علیشاهای خدا ما را به فضل خود ببخش
ور خطای ما گذشت از حد ببخش
گر که نگذشتیم ما از فعل زشت
حلم کن بگذر ز مشتی بد سرشت
تو توانی هر بدی را خوب کرد
صورت مبغوض را محبوب کرد
گر سرشت ماست بد نیکوش کن
خانه ور گلخن بود مینوش کن
عجز و استدعاست از ما وز تو جود
جود کن کایجاد ما از جود بود
ما فقیریم از دو صد ره ای غنی
از غنی بهر فقیر است ایمنی
احتیاج و فقر ما ناید به گفت
آن تو دانی که نداری مثل و جفت
از تو نامد غیر نیکی در عیان
وز من الا زشتی و سهو و زیان
تو همانی ای خدای فرد پاک
که نمودی خلقت ما ز آب و خاک