۹- آیات ۲۶ تا ۲۷

قل اللٰهم مٰالک الملک تؤتی الملک من تشٰاء و تنزع الملک ممن تشٰاء و تعز من تشٰاء و تذل من تشٰاء بیدک الخیر إنک علیٰ کل شی ء قدیر ۲۶ تولج اللیل فی النهٰار و تولج النهٰار فی اللیل و تخرج الحی من المیت و تخرج المیت من الحی و ترزق من تشٰاء بغیر حسٰاب ۲۷

بگو بار خدایا ای متصرف پادشاهی که می دهی پادشاهی را بآنکه می خواهی و می گیری پادشاهی را از آنکه می خواهی و عزیز می کنی آن را که می خواهی و خوار می گردانی آن را که می خواهی بدست تو است خوبی بدرستی که تو بر همه چیزی توانایی ۲۶ در می آوری شب را در روز و در می آوری روز را در شب و بیرون می آوری زنده را از مرده و بیرون می آوری مرده را از زنده و روزی می دهی آن را که می خواهی بی شمار ۲۷

گو تویی ای آنکه بخشی تاج و گاه

بر تمام ملک هستی پادشاه

شاه آن باشد که هست از مشیتش

جان اشیاء در احاطۀ قدرتش

هر که را خواهی دهی ملک جهان

هم چو خواهی گیری از وی در زمان