و مٰا کٰان قولهم إلاٰ أن قٰالوا ربنا اغفر لنٰا ذنوبنٰا و إسرٰافنٰا فی أمرنٰا و ثبت أقدٰامنٰا و انصرنٰا علی القوم الکٰافرین ۱۴۷ فآتٰاهم اللٰه ثوٰاب الدنیٰا و حسن ثوٰاب الآخرة و اللٰه یحب المحسنین ۱۴۸ یٰا أیها الذین آمنوا إن تطیعوا الذین کفروا یردوکم علیٰ أعقٰابکم فتنقلبوا خٰاسرین ۱۴۹ اللٰه مولاٰکم و هو خیر النٰاصرین ۱۵۰ سنلقی فی قلوب الذین کفروا الرعب بمٰا أشرکوا باللٰه مٰا لم ینزل به سلطٰانا و مأوٰاهم النٰار و بیس مثوی الظٰالمین ۱۵۱
بل و نبود گفتار ایشان جز آنکه گفتند ای پروردگار ما بیامرز برای ما گناهان ما را و از حد گذشتنمان را در کارمان و ثابت دار قدمهای ما را و یاری کن ما را بر گروه کافران ۱۴۷ پس دادشان خدا ثواب دنیا و خوبی ثواب آخرت و خدا دوست دارد نیکوکاران را ۱۴۸ ای آن کسانی که ایمان آوردید اگر فرمانبرید آنها را که کافر شدند برگردانند شما را بر پاشنه هاتان پس بر می گردید زیانکاران را ۱۴۹ بلکه خدا صاحب اختیار شما و اوست بهترین یاری کنندگان ۱۵۰ زود باشد که اندازیم در دلهای آنان که کافر شدند ترس را بآنچه شرک آوردند بخدا ما دام که فرستاده نشده بآن حجتی و جایگاه ایشان آتش است و بد است جایگاه ستمکاران ۱۵۱
