و لیعلم الذین نٰافقوا و قیل لهم تعٰالوا قٰاتلوا فی سبیل اللٰه أو ادفعوا قٰالوا لو نعلم قتٰالا لاتبعنٰاکم هم للکفر یومیذ أقرب منهم للإیمٰان یقولون بأفوٰاههم مٰا لیس فی قلوبهم و اللٰه أعلم بمٰا یکتمون ۱۶۷ الذین قٰالوا لإخوٰانهم و قعدوا لو أطٰاعونٰا مٰا قتلوا قل فادرؤا عن أنفسکم الموت إن کنتم صٰادقین ۱۶۸ و لاٰ تحسبن الذین قتلوا فی سبیل اللٰه أموٰاتا بل أحیٰاء عند ربهم یرزقون ۱۶۹ فرحین بمٰا آتٰاهم اللٰه من فضله و یستبشرون بالذین لم یلحقوا بهم من خلفهم ألاٰ خوف علیهم و لاٰ هم یحزنون ۱۷۰ یستبشرون بنعمة من اللٰه و فضل و أن اللٰه لاٰ یضیع أجر المؤمنین ۱۷۱
و تا بداند آنان را که نفاق کردند و گفته شد مر ایشان را که بیایید کارزار کنید در راه خدا یا دفع کنید گفتند اگر می دانستیم کارزار کردن هر آینه متابعت می کردیم شما را آنها مر کفر را آن روز نزدیکتر بودند از ایشان مر ایمان را می گفتند بدهنهاشان آنچه نیست در دلهاشان و خدا داناتر است بآنچه پوشیده می دارند ۱۶۷ آنکه گفتند مر برادرانشان را و نشستند اگر اطاعت ما می کردند کشته نمی شدند بگو پس دفع کنید از خودهاتان مرگ را اگر هستید راستگویان ۱۶۸ و مپندارید البته آنان را که کشته شدند در راه خدا مردگان بلکه زندگانند نزد پروردگارشان روزی داده می شوند ۱۶۹ شادمانانند بآنچه دادشان خدا از فضل خود و شادمانی می کنند بکسانی که ملحق نشده اند بایشان از بعد ایشان اینکه نیست خوفی بر ایشان و نه ایشان اندوهناک شوند ۱۷۰ شادمانی می کنند یعنی از خدا و فضلی و بدرستی که خدا ضایع نمی کند مرد گروندگان را ۱۷۱
