۲۲- آیات ۱۱۲ تا ۱۱۶
صفی علیشاهو من یکسب خطییة أو إثما ثم یرم به برییا فقد احتمل بهتٰانا و إثما مبینا ۱۱۲ و لو لاٰ فضل اللٰه علیک و رحمته لهمت طٰایفة منهم أن یضلوک و مٰا یضلون إلاٰ أنفسهم و مٰا یضرونک من شی ء و أنزل اللٰه علیک الکتٰاب و الحکمة و علمک مٰا لم تکن تعلم و کٰان فضل اللٰه علیک عظیما ۱۱۳ لاٰ خیر فی کثیر من نجوٰاهم إلاٰ من أمر بصدقة أو معروف أو إصلاٰح بین النٰاس و من یفعل ذٰلک ابتغٰاء مرضٰات اللٰه فسوف نؤتیه أجرا عظیما ۱۱۴ و من یشٰاقق الرسول من بعد مٰا تبین له الهدیٰ و یتبع غیر سبیل المؤمنین نوله مٰا تولٰی و نصله جهنم و سٰاءت مصیرا ۱۱۵ إن اللٰه لاٰ یغفر أن یشرک به و یغفر مٰا دون ذٰلک لمن یشٰاء و من یشرک باللٰه فقد ضل ضلاٰلا بعیدا ۱۱۶
و کسی که کسب کند خطایی یا گناهی را پس تهمت زند بآن بیگناهی را پس بتحقیق متحمل شده دروغی و گناهی روشن ۱۱۲ و اگر نبود کرم خدا بر تو و رحمت او هر آینه قصد کرده بودند گروهی از ایشان که اضلال کنند ترا و اضلال نمی کنند مگر خودهاشان را و ضرر نمی رسانند ترا هیچ چیزی و فرو فرستاد خدا بر تو کتاب و حکمت و تعلیم داد ترا آنچه را نبودی که بدانی و باشد فضل خدا بر تو بزرگ ۱۱۳ نیست خیر در بسیاری از راز گفتنشان مگر کسی که امر کند بصدقه یا کار خوبی یا اصلاح میان مردمان و کسی که بکند آن را در طلب رضای خدا پس زود باشد که دهیم او را مزدی بزرگ ۱۱۴ و کسی که زحمت دهد رسول را از بعد آنچه ظاهر شد از برای او هدایت و پیروی کند غیر راه گروندگان را باز بداریمش بآنچه دوست می دارد و می اندازیمش بدوزخ و بد است آنجای بازگشت ۱۱۵ بدرستی که خدا نمی آمرزد که شرک آورده شود باو و میامرزد آنچه فروتر آنست از برای هر که می خواهد و هر که شرک آورد بخدا پس بحقیقت گمراه شد گمراه دوری ۱۱۶