۷- آیات ۵۹ تا ۶۴
صفی علیشاهلقد أرسلنٰا نوحا إلیٰ قومه فقٰال یٰا قوم اعبدوا اللٰه مٰا لکم من إلٰه غیره إنی أخٰاف علیکم عذٰاب یوم عظیم ۵۹ قٰال الملأ من قومه إنٰا لنرٰاک فی ضلاٰل مبین ۶۰ قٰال یٰا قوم لیس بی ضلاٰلة و لٰکنی رسول من رب العٰالمین ۶۱ أبلغکم رسٰالاٰت ربی و أنصح لکم و أعلم من اللٰه مٰا لاٰ تعلمون ۶۲ أ و عجبتم أن جٰاءکم ذکر من ربکم علیٰ رجل منکم لینذرکم و لتتقوا و لعلکم ترحمون ۶۳ فکذبوه فأنجینٰاه و الذین معه فی الفلک و أغرقنا الذین کذبوا بآیٰاتنٰا إنهم کٰانوا قوما عمین ۶۴
بحقیقت فرستادیم نوح را بسوی قومش پس گفت ای قوم من بپرستید خدا را نیست مر شما را هیچ خدایی جز او بدرستی که من می ترسم بر شمااز عذاب روزی بزرگ ۵۹ گفتند جمعی از قومش به درستی که ما می بینیم ترا در گمراهی آشکار ۶۰ گفت ای قوم نیست با من گمراهی و لیکن من رسولی ام از پروردگار جهانیان ۶۱ می رسانم شما را رسالتهای پروردگارتان و پند دهم شما را و می دانم از خدا آنچه را نمی دانید ۶۲ آیا عجب داشتید که آمد شما را ذکری از پروردگارتان بر مردی از شما تا بیم دهد شما را و تا بپرهیزید و باشد که شما رحمت کرده شوید ۶۳ پس تکذیب کردند او را پس رهانیدیم او را و هر که با او بود در کشتی و غرق کردیم آنان را که تکذیب کردند آیتهای ما را بدرستی که بودند گروهی کوران ۶۴