لاٰ تجعل مع اللٰه إلٰها آخر فتقعد مذموما مخذولا ۲۲ و قضیٰ ربک ألاٰ تعبدوا إلاٰ إیٰاه و بالوٰالدین إحسٰانا إمٰا یبلغن عندک الکبر أحدهمٰا أو کلاٰهمٰا فلاٰ تقل لهمٰا أف و لاٰ تنهرهمٰا و قل لهمٰا قولا کریما ۲۳ و اخفض لهمٰا جنٰاح الذل من الرحمة و قل رب ارحمهمٰا کمٰا ربیٰانی صغیرا ۲۴ ربکم أعلم بمٰا فی نفوسکم إن تکونوا صٰالحین فإنه کٰان للأوٰابین غفورا ۲۵ و آت ذا القربیٰ حقه و المسکین و ابن السبیل و لاٰ تبذر تبذیرا ۲۶ إن المبذرین کٰانوا إخوٰان الشیٰاطین و کٰان الشیطٰان لربه کفورا ۲۷
مگردان با خدا خدای دیگر پس بنشینی نکوهش کرده شده تنها وا گذاشته شده ۲۲ و حکم کرد پروردگارت که نپرستید مگر او را و به پدر و مادر نیکویی کردن اگر پرسند نزد تو به پیری یکیشان یا هر دوشان پس مگوی مران دو را اف و زجر مکن آن دو را و بگوی مر آن دو را گفتنی خوب ۲۳ و فرود آور برای آن دو تا بال تواضع را از مهربانی و بگو پروردگار من رحمت کن آن دو تا را هم چنان که تربیت کردند مرا که بودم خرد ۲۴ و پروردگار شما داناتر است بآنچه در نفسهای شماست اگر باشد نیکوکاران پس بدرستی که او باشد مر بازگشت کنندگان را آمرزنده ۲۵ و بد خویشت را حقش و بیچاره را و رهگذران را و مباش پاشیدنی باسراف ۲۶ بدرستی که باشندگان باسراف باشند برادران شیاطین و باشد شیطان مر پروردگارش را ناسپاس ۲۷
